Árið 1850 uppgötvuðu prússneski læknirinn Rudolf Filsau og fleiri að útdráttur taugaþráða innihélt óvenjulegt efni.
Árið 1877 sá þýski eðlisfræðingurinn Otto Lehman fyrirbæri fljótandi kristalmyndunar með skautunarsmásjá.
Þann 14. mars 1883 sá plöntulífeðlisfræðingurinn Federer Leinitzer að kólesterólbensóat hefur tvö bræðslumark þegar það er bráðnað.
Eftir að hafa staðfest uppgötvun sína ítrekað árið 1888, byrjaði Leinitzer að ráðfæra sig við þýska eðlisfræðinginn Lehman. Á þeim tíma smíðaði Lehman smásjá með upphitunarvirkni til að fylgjast með ferli fljótandi kristalkælingar og kristöllunar, en frá þeim tíma hefur Lehman einbeitt allri orku sinni að þessari tegund efna.
& quot;sameindaeðlisfræði" kom út árið 1888. Þetta er samantekt á þekkingu hans á sviði efniseðlisfræði á þessu tímabili. Sérstaklega lagði hann til rannsóknaraðferðir í smásjá í bókinni, í gegnum kristalsmásjána og nokkrar athuganir sem gerðar voru með henni.
20. aldar efnafræðingur Volland notaði reynslu sína til að spá fyrir um hvaða tegund efnasambanda er líklegust til að sýna fljótandi kristal eiginleika, og myndaði síðan efnasambandið til að fá eiginleika þessarar tegundar efnasambanda, og síðan Lehman's fljótandi kristal. kenning var sönnuð.
Árið 1922 greindi Frakkinn Fried vandlega núverandi fljótandi kristalla og skipti þeim í þrjá flokka: kólesterískt, smektískt og nematískt.
Eftir greiningu Fried's frá 1930 til 1960 fóru rannsóknir á fljótandi kristöllum tímabundið niður í lágmark. Sumir sögðu líka að tímabilið frá 1930 til 1960 væri tómt tímabil fyrir rannsóknir á fljótandi kristal. Ástæðan ætti að vera sú að engin hagnýt notkun á fljótandi kristal fannst á þeim tíma. Hins vegar, á þessu tímabili, hefur hálfleiðara rafeindaiðnaðurinn náð ótrúlegri þróun. Til þess að leyfa notkun fljótandi kristalla á skjái, verður að vera ómissandi með mynstur gagnsæra rafskauta og örframleiðslutækni við samþættingu fljótandi kristalla og hálfleiðararása. Með þróun og framþróun hálfleiðaraiðnaðarins hefur þessi tækni orðið þroskaður.
Kísilhálfleiðarar hafa verið þróaðir á fjórða áratug síðustu aldar, með því að nota N-gerð hálfleiðara sem leiða rafeindir og P-gerð hálfleiðara sem leiða göt til að mynda PN tengi, þannig að díóður og smári voru fundin upp. Til þess að átta sig á öllu flæðisvirkninni frá AC til DC í hringrásinni eru notaðar díóður en til að átta sig á mögnunaraðgerðinni eru notaðar rafeindarör. Svo stórum og fyrirferðarmiklum íhlutum má alveg skipta út fyrir hálfleiðara díóða og smára. Það er engin þörf á að gefa frá sér rafeindir inn í lofttæmið. Svo lengi sem þau eru í föstu formi, sérstaklega mjög þunnri filmu, er hægt að framkvæma leiðréttingar- og mögnunaraðgerðir, þannig að rafrásin sé að veruleika. smækkun. Næst, notkun sjónvinnslutækni til að ná þynningu og ofursmæðingu rafrásarmynstra, þar með talið díóða og smára. Þessi tækni er kölluð steinþrykk í stuttu máli.
Frá 20. öld til 1960, með þróun samþættra hálfleiðara hringrása, hefur rafeindabúnaður verið smækkaður. Framfarir ofangreindrar tækni er ómissandi fyrir notkun í iðnaðar fljótandi kristalskjátækjum. Með aukningu á efnum, frekari þróun vísinda og efna auk verkfræðitækni, svo og þróun nýrra skjástillinga og sumrar aksturstækni, fljótandi kristalskjátækni Fékk hröð þróun.
Með þróun samþættra hálfleiðara hringrása á sjöunda áratugnum hefur rafeindabúnaður verið smækkaður.
Árið 1968 tilkynnti GH Heilmeier hjá RCA Corporation í Bandaríkjunum um iðnaðar LCD skjátæki sem notar DS ham. Eftir það hófu bandarísk fyrirtæki fyrst hagnýt prufa á stafrænum brotnum LCD úrum.
Árið 1971 framleiddi svissneskt fyrirtæki fyrsta LCD skjáinn.
